| หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป |
สหัสเดชะและมูลพลัมไปช่วยทศกัณฐ์
           รบกลับมาแล้วทศกัณฐ์นอนไม่หลับเลย   เฝ้าคิดถึงแต่ศึกว่าจะหาใครออกไปต่อตีด้วยมนุษย์สองพี่น้อง   ญาติวงศ์พงศาก็ตายไปจนหมดสิ้น   คิดไปคิดมาก็นึกถึงพระสหายองค์หนึ่งทรงพระนามว่ามูลพลัมอุปราชพระนครปางตาล   จำจะให้ไปเชิญมาปรึกษา   พอรุ่งขึ้นทศกัณฐ์ก็มีบัญชาให้เปาวนาสูรร่างสารแล้วให้กาลสูรกับขุนอัศดรถือสารไปเมืองปางตาลทันที   ในสารนั้นมีความว่า
                                 "ราชสาส์นทศเศียรสุริยวงศ์         ผู้พงศ์พรหเมศนาถา
                        เป็นจอมมงกุฎลงกา                            มายังองค์พระสหายรัก
                        อันสถิตยังมงคลสถาน                          อุปราชปางตาลอาณาจักร
                        บัดนี้ลงกากรุงยักษ์                              มีหมู่ปรปักษ์ปัจจามิตร
                        คือมนุษย์ลักษณ์รามอหังการ์                 คุมพลโยธาอักนิษฐ์
                        ล้วนเหล่าวานรมีฤทธิ์                           ข้ามมารบชิดติดพัน
                        เคื่ยวฆ่าด้วยการรณรงค์                       สุริยวงศ์อสุราอาสัญ
                        อันพระยาไมยราพกุมภกรรณ               ทั้งอินทรชิตนั้นก็บรรลัย
                        ตัวเรายกพลออกรอนราญ                     จะหักหาญเอาชัยก็ไม่ได้
                        ครั้งนี้ไม่มีผู้ใด                                    ที่ร่วมใจปรึกษาสงคราม
                        ขอเชิญพระสหายคู่ชีวิต                        ผู้เรืองฤทธิ์กล้าหาญชาญสนาม
                        มาช่วยคิดฆ่าลักษณ์ราม                       ดับความทุกข์ร้อนในลงกา"
           พระยามูลพลัมอ่านสารทราบแล้ว   ก็ลุกขึ้นกระทืบบาทตวาดเสียงกึกก้องดังฟ้าลั่น   เหม่ เหม่ ไอ้มนุษย์ตัวเท่าแมลงวัน   กูจะบั่นเสียให้เป็นภัสมธุลี   ครั้นแล้วก็เสด็จขึ้นไปเฝ้าสหัสเดชะพระเชษฐาทูลลาไปช่วยสงคราม   ท้าวสหัสเดชะได้ฟังก็นิ่งตรึกตรองว่า   อันมนุษย์กับวานรข้ามทะเลใหญ่มานั้น   เห็นทีจะมีฤทธิไกรเป็นแม่นมั่น   จึงขอไปด้วยเพื่อจะได้ช่วยกันฆ่าข้าศึก   แล้วเกณฑ์ทัพใหญ่ยกไปยังพระนครลงกาทันที
           เมื่อมาถึงก็ให้หยุดไพร่พลไว้นอกพระนคร   แล้วพระยามูลพลัมก็เข้าไปในพระนครแต่ผู้เดียวก่อน   ทศเศียรเห็นพระยามูลพลัมมาก็แสนโสมนัสยิ่งนัก
                                 "เมื่อนั้น                              ทศเศียรสุริย์วงศ์ยักษา
                        รู้ว่าพระสหายเสด็จมา                    อสุราแสนโสมนัสนัก
                        ดั่งได้สมบัติพัสถาน                       ศฤงคารบริวารในไตรจักร
                        สำรวลสรวลยิ้มพริ้มพักตร์              ไปรับสหายรักด้วยยินดี ฯ
                                  จึ่งให้ประทับรัถา                 กับเกยรัตนาจำรัสศรี
                        พากันย่างเยื้องจรลี                       ขึ้นปราสาทมณีอลงกรณ์"
           แล้วพระยามูลพลัมก็ถามถึงถิ่นฐานบ้านช่องของข้าศึก   ทศกัณฐ์เล่าให้ฟังโดยตลอด
                                   "ตัวมันมีฤทธิ์ด้วยแสงศร    ทั้งพลวานรก็แกล้วกล้า
                        ยกข้ามมหาสมุทรมา                     เคี่ยวฆ่าสุริย์วงศ์กุมภัณฑ์
                       ครั้งนี้ไม่มีที่เห็นใคร                       จะมล้างมันให้อาสัญ
                       จึ่งไปเชิญสหายร่วมชีวัน                 มาคิดกันสังหารไพรี"
           พระยามูลพลัมได้ฟังก็โกรธดังไฟไหม้ฟ้า   กระทืบบาทแผดเสียงก้องดังสนั่นดังฟ้าผ่า
                                 "ไฉนจึ่งไม่แจ้งกิจจา           ดั่งหนึ่งว่าเราไม่รักกัน
                        ให้ยืดยาวใหญ่หลวงถึงเพียงนี้       จนญาติวงศ์อสุรีอาสัญ
                        ทำไมกับมนุษย์เท่าแมงวัน            ฤทธิ์มันจะมีสักเพียงใร
                        บัดนี้พระเชษฐาฤทธิรอน               โกรธายกพลพยุห์ใหญ่
                        จะดับเข็ญให้เย็นทั้งเวียงชัย          ภูวไนยตั้งทัพพลับพลา
                        อยู่นอกพระนิเวศน์เขตสถาน          ท่านจงไปเฝ้าพระเชษฐา
                        ทูลเชิญเสด็จเข้ามา                      คิดฆ่าอริราชไพรี"
           ทศกัณฐ์พอรู้ว่าสหัสเดชะมาด้วยก็ดีใจ   สิบปากหัวเราะ ตบมือสนั่นหวั่นไหว   แล้วออกไปรับสหัสเดชะเข้ามา   เล่าเรื่องสงครามให้ฟังโดยตลอด   ตกกลางคืนก็มีการเลี้ยงกันเป็นการใหญ่
           เมื่อยกทัพออกมาปรากฎว่าฟ้าผ่าลงมาถูกงอนรถทรงของทศกัณฐ์หักสะบั้น   เศวตฉัตรหักกระเด็นเป็นภัสมธุลี   สหัสเดชะและมูลพลัมเห็นดังนั้นจึงให้ทศกัณฐ์ยกทัพคืนเข้าพระนครลงกา
           มูลพลัมถูกพระลักษณ์ฆ่าตาย   ส่วนสหัสเดชะถูกหนุมานฆ่าตาย

| หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป | บน |