| หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป |
ทศกัณฐ์ครวญถึงอินทรชิต
           พอทศกัณฐ์รู้ว่าอินทรชิตลูกรักตายก็ตกใจ   พระพักตร์เผือดลงทันที   ประดังหนึ่งจะสิ้นชีวิต   ร้องไห้ถึงลูกรัก
                                 "โอ้ว่าอินทรชิตของบิดร         เลื่องชื่อลือขจรทั้งไตรจักร
                        ยิ่งในสุริย์วงศ์พงศ์ยักษ์                    ฤๅมาแพ้ปรปักษ์ปัจจามิตร
                        เสียแรงเป็นวงศ์พรหมา                  รอบรู้วิชาศรสิทธิ์
                        อานุภาพปราบได้ทั่วทิศ                   ฤๅแพ้ฤทธิ์มนุษย์เดินดิน
                        ได้ความอัปยศอดสู                          แก่หมู่ไตรโลกทั้งสิ้น
                        ทีนี้อริราชไพริน                              จะดูหมิ่นฮึกฮักอหังการ์
                        อนิจจาเสียน้องแล้วมิหนำ                มาซ้ำเสียลูกรักเสน่หา
                        จะได้ใครต่างใจต่างตา                    อสุราร่ำพลางทางโศกี"
           เมื่อคิดถึงศพลูกก็ยิ่งรันทดใจ   ฝืนสติให้สมประดีแล้วรีบให้จัดรถไปสนามรบทันที   มาถึงสนามรบเห็นร่างของลูกรักนอนกลิ้งไม่มีเศียรอยู่กับพื้น   ก็ลงจากรถวิ่งเข้าไปอุ้มร่างใส่ตัก   แล้วร้องไห้รำพัน
                                 "ปากหนึ่งว่าโอ้ลูกเอ๋ย           ไม่เห็นเลยที่จะม้วยอาสัญ
                        ทรงเทพอาวุธดั่งเพลิงกัลป์             สารพันรอบรู้ทุกสิ่งไป
                        ปากสองว่าโอ้เจ้าดวงเนตร             เลื่องชื่อลือเดชแผ่นดินไหว
                        ชำนาญในการชิงชัย                      ปราบได้ทั้งสวรรค์ชั้นฟ้า
                        ปากสามว่าโอ้เสียดายนัก               ลูกรักสิ้นชีพสังขาร์
                        ร่วมสุขร่วมทุกข์ทุกเวลา                ได้เป็นใจเป็นตาของบิดร
                        ปากสี่โอ้ว่าพ่อจอมภพ                    ปรีชาเลิศลบชาญสมร
                        ควรฤๅมาแพ้ฤทธิรอน                    แก่มนุษย์สองกรสาธารณ์
                        ปากห้าว่าเมื่อเจ้าผาดแผลง            แสงศรนาคบาศไปสังหาร
                        มัดหมู่ปรปักษ์ภัยพาล                     วายปราณเกลื่อนกลาดดาษดิน
                        ปากหกว่าสายสุดสวาท                   เจ้าวางพรหมาสตร์ศรศิลป์
                        ต้องหมู่อริราชไพริน                       วอดวายตายสิ้นด้วยฤทธา
                        ปากเจ็ดว่าเสร็จศึกแล้ว                  หวังจะเสกลูกแก้วเสน่หา
                        ครอบครองโภไคสวรรยา                ในพิชัยลงกาธานี
                        ปากแปดว่าโอ้เสียดาย                    มาจำตายด้วยพิเภกยักษี
                        บอกไส้ใจศึกให้ไพรี                       ลูกจึ่งเสียทีแก่สงคราม
                        ปากเก้าว่าเจ้ามาพินาศ                  เศียรขาดกายกลิ้งกลางสนาม
                        ไม่สมศักดิ์สุริย์วงศ์ทรงนาม            ดั่งชายทรามชั่วช้าสาธารณ์
                        สิบปากว่าโอ้จะอยู่ไย                      มาจะไปนิเวศน์วังสถาน
                        หาพระชนนีนงคราญ                      ร่ำพลางขุนมารก็โศกา"
           ค่อยคลายโศกแล้วทศกัณฐ์ก็อุ้มศพลูกรักขึ้นรถมากรุงลงกา

| หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป | บน |