| หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป |
มณโฑขอร้องให้คืนสีดา  ทศกัณฐ์ไม่ยอม

           อินทรชิตออกมาจัดทัพแล้วมาเฝ้าพระชนกชนนี   นางมณโฑเห็นลูกมาลาเป็นลางสังหรณ์ก็ร้องไห้แทบน้ำตาจะเป็นสายเลือด   พาลูกรักเดินลงจากปราสาทขึ้นเฝ้าสามีในที่ไสยา   อ้อนวอนให้สามีคืนสีดาไป   สงครามจะได้สงบ   ลูกของเราก็จะไม่ตาย
           ทศกัณฐ์ได้ฟังชายาว่าดังนี้   ก็โกรธแค้นสุดคิดเหมือนดังเอาปืนพิษมาสังหาร
                                 "เมื่อนั้น                           ทศเศียรสุริย์วงศ์ยักษา
                        ได้ฟังองค์อัครชายา                    จะให้ส่งสีดายุพาพาล
                        ความโกรธความแค้นนั้นสุดคิด    ดังเอาปืนพิษมาสังหาร
                        ปักลงที่ทรวงพระยามาร              จึ่งมีโองการตรัสไป
                        ดูดู๋มณโฑเทวี                            ควรฤๅพาทีฉะนี้ได้
                        จะให้ส่งสีดาอรไท                       ด้วยใจเกลียดกันฉันทา
                        เจ้ากลัวจะเรียงเคียงพักตร์          จึ่งแค้นนักเคียดขึ้งหึงสา
                        ช่างอุบายถ่ายเทด้วยมารยา         เจรจาให้เห็นเป็นว่าดี
                       ใช่เราเป็นคนโง่เง่า                     จะไม่รู้ทันเท่าโฉมศรี
                       อันนางสีดานารี                           ดั่งดวงชีวิตดวงใจ
                       มาตรแม้นถึงพรหมลิขิต              สู้เสียชีวิตไม่ส่งให้
                       รักลูกจงเชิญลูกไว้                       ตัวกูจะไปรอนราญ"
           นางมณโฑเห็นทศกัณฐ์กริ้วโกรธ   สุดปัญญาที่จะทำอย่างไร   แสนโศกสลดไม่สมประดี
           อินทรชิตเห็นพระมารดาโศกเศร้าดังนั้น   ก็กราบลงแทบบาทแล้วทูลว่า   ตนเกิดมาเป็นชาย   ไม่กลัวสงคราม   ถึงกรรมที่จะตายไม่คิดเสียดายชีวิต   แล้วกล่าวฝากลูกเมีย
                                 "เมื่อนั้น                           ทศเศียรสุริย์วงศ์ใจหาญ
                        ฟังโอรสร่วมชนมาน                    ดั่งสุธาธารทิพย์มารดกาย
                        พักตร์ผ่องเพียงดวงจันทรา          ที่กริ้วโกรธานั้นสูญหาย
                        สวมสอดกอดองค์พระลูกชาย        สายสวาทของพ่อผู้ยอดรัก
                        ตัวเจ้าก็ทรงอานุภาพ                   ปราบไปได้ทั่วทั้งไตรจักร
                        แต่โกสีย์ที่มีฤทธิ์นัก                    ยังหักเสียได้ด้วยเดชา
                        ทำไมกับมนุษย์เดินดิน                กับพวกพานรินกระบิลป่า
                        ไหนจะต้านทานกรของลูกยา        ไม่ช้าก็ม้วยบรรลัย
                       ว่าแล้วจึ่งองค์พระยามาร               หยิบศรสุรกานต์ประทานให้
                       ศรนี้เลิศลบภพไตร                       ผู้ใดไม่ต้านทานฤทธิ์
                       ขององค์สมเด็จพระอัยกา              ผ่านฟ้าปราบได้ถึงดุสิต
                       เจ้าอย่าเกรงมือปัจจามิตร             เร่งคิดออกไปราวี
                       ฆ่าเสียให้สิ้นเสี้ยนศึก                   ซึ่งห้าวฮึกดูหมิ่นยักษี
                       ให้ปรากฎเกียรติไว้ในธาตรี           ศรีสวัสดิ์จงมีแก่ลูกยา"

| หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป | บน |