| หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป |
ทศกัณฐ์เรียกกุมภกรรณขึ้นเฝ้า
           ฝ่ายตรีทัพและเมฆนาทเห็นหนุมานฆ่าไมยราพตาย   จึงรีบพากันไปเฝ้าทศกัณฐ์   แจ้งเรื่องราวให้ทราบโดยละเอียด
                                    "เมื่อนั้น                             ทศเศียรผู้ปรีชาหาญ
                        ฟังข่าวเร่าร้อนดั่งเพลิงกาล               พระยามารสลดระทดใจ
                        ความรักความเสียดายนั้นหนักหนา    ชลนาคลอเนตรหลั่งไหล
                        ยิ่งคิดยิ่งแค้นแสนอาลัย                     สะอื้นไห้ครวญคร่ำถึงหลานรัก
                        อนิจจาเสียแรงที่มีฤทธิ์                    ทั้งความคิดปรีชาแหลมหลัก
                        ฤๅมาแพ้อ้ายลิงทรลักษณ์                 เสียศักดิ์สุริย์วงศ์พรหมาน
                        ทั้งนี้เพราะพิเภกทรชน                    บอกกลแก่อ้ายเดียรฉาน
                        จึ่งลงไปได้ถึงบาดาล                       ฆ่าหลานกูม้วยชีวา
                        นิ่งไว้ข้าศึกจะฮึกไป                        จำจะยกทัพใหญ่ออกเข่นฆ่า
                        จะได้ใครเป็นจอมโยธา                   ออกหักที่กล้าไพรี
                        ตรึกไตรดูในพงศ์พันธุ์                     เห็นแต่กุมภกรรณยักษี
                        น้องกูผู้เรืองฤทธี                            มีโมกขศักดิ์เชี่ยวชาญ
                        ทั้งได้พรบรมพรหมเมศ                  ทรงเดชปรีชากล้าหาญ
                        จะให้เป็นจอมพลมาร                      ออกไปรอนราญปัจจามิตร
                        คิดแล้วมีราชวาที                            สั่งนางอสุรีคนสนิท
                        จงไปหากุมภกรรณผู้มีฤทธิ์              น้องร่วมชีวิตกูขึ้นมา"
           ครั้นกุมภกรรณมาเฝ้า   ทศกัณฐ์เห็นน้องรักมาก็ยินดี   มีพระราชโองการว่า   "เมื่อคืนนี้ไมยราพสะกดทัพจับพระรามไปได้   แต่ไอ้หนุมานบังอาจตามไปฆ่าไมยราพ   ถ้าทิ้งไว้ข้าศึกจะกำเริบใหญ่   ไม่เห็นมีใครจะต่อกรกับพวกนี้ได้   นอกจากเจ้าเท่านั้น   จงยกทหารไปสังหารผลาญชีวิตเสียให้ราบ"
           กุมภกรรณแนะนำให้ส่งนางสีดาคืน   ทศกัณฐ์จึงตรัสตอบว่า   "เจ้าพูดอย่างนี้ไม่รักเผ่าพงศ์พี่น้อง   สำมนักขาน้องเราไปเที่ยวเล่นก็บังอาจตัดมือตัดตีน   มิหนำซ้ำยังฆ่าทูษณ์ ขร ตรีเศียร   แล้วใช้หนุมานมาหักรานมิ่งไม้ในสวนขวัญ   ฆ่าหลานเจ้าตายถึงพัน   ทั้งยังเผากรุงลงกา   เมื่ออ้ายองคตมาสื่อสารก็อหังการ์หยาบใหญ่ฆ่าสี่เสนาบัลลัย   แล้วให้สุครีพมาหักฉัตร   ทำหยาบช้าสาหัสต่อพี่   เจ้าจงรีบยกพลไปฆ่ามัน"
           กุมภกรรณไม่เห็นด้วย    บอกให้ทศกัณฐ์คิดให้เป็นธรรม
           ทศกัณฐ์ก็โกรธดั่งไฟกัลป์   ขบฟันกระทืบบาทตวาดว่า
                       "เหวยอ้ายอัปรีย์ไม่มีอาย              กลัวตายกระไรหนักหนา
                        ดั่งเนื้อได้กลิ่นพยัคฆา                 เหมือนกาตาแววเห็นธนู
                        ยังไม่ทันเห็นธงชัย                      แต่ได้ข่าวศึกก็ทรุดอยู่
                        เจรจายกตนอวดรู้                       ว่ากูผิดนั้นด้วยอันใด
                        เสียชาติที่เกิดร่วมครรภ์              จะเจ็บร้อนด้วยกันนั้นหาไม่
                        มึงว่ากูชั่วแล้วเร่งไป                    เข้าพวกไพรีกับน้องชาย
                        จะได้ครองสมบัติพัสถาน              เป็นเจ้าแก่หมู่มารทั้งหลาย
                        ตัวกูผู้เดียวจะสู้ตาย                     มิให้อายแก่หมู่โลกา"
           กุมภกรรณตกใจเพียงสิ้นชีวิต   พนมมือขึ้นไหว้แล้วว่า   ตนทัดทานด้วยสุจริต   จะเกรงกลัวศัตรูนั้นหาไม่   เมื่อทศกัณฐ์ไม่เห็นด้วยก็จะขอยกพลไปต่อตี   ตามที่มีพระราชโองการ
           พอทศกัณฐ์ได้ยินน้องว่าดังนั้นก็ดีใจราวกับได้สมบัติในเมืองฟ้า   ที่โกรธแค้นเคืองขุ่นก็คลายหายไปสิ้น   สวมกอดน้อง   ลูบหน้าลูบหลังแล้วตรัสว่า
                       "ทำไมกับมนุษย์วานร              ฤๅจะรอต่อกรเจ้าได้
                        พ่อจงเร่งยกทัพชัย                 ฆ่าเสียให้สิ้นไพรี
                        แล้วจึงมีพระราชบรรหาร         สั่งมโหทรมารยักษี
                        น้องกูจะไปราวี                       ต่อตีด้วยพวกพาลา
                        จงจัดทหารชาญสมร               เลือกล้วนฤทธิรอนแกล้วกล้า
                        พร้อมทั้งเครื่องสรรพสาตรา    โดยกระบวนมหาโยธี"
กุมภกรรณ

| หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป | บน |