| หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป |
ทศกัณฐ์ใช้มารีศร่วมกลอุบาย

            ทศกัณฐ์คิดจะใช้มารีศลูกนางกากนาไปล่อลวงนางสีดา   คิดแล้วก็ออกเสนามีบัญชาแก่มารีศว่า   บัดนี้พี่น้องสองชีกับหญิงหนึ่งชื่อสีดา   มาอยู่ที่โคทาวารี   บังอาจตัดมือตัดเท้าตัดจมูกตัดหูนางสำมนักขา   ทั้งฆ่าทูษณ์ ขร ตรีเศียรวอดวายไปสิ้น   ครั้นทศกัณฐ์จะไปสังหารผลาญชีวิตก็หาเกียรติมิได้   จำจะสังหารผลาญชีวิตด้วยกลใน   ให้มันได้ทุกข์แสนสาหัส   ให้มารีศแปลงเป็นกวางทอง   ไปยังอาศรมล่อลวงนางสีดาด้วยมารยา   ให้นางมีจิตพิศวงลุ่มหลงด้วยกลของยักษ์   เมื่อพระรามพระลักษณ์ไปตามกวาง   ทศกัณฐ์จะแอบลักนางสีดามาให้ได้   ให้มารีศจงรีบไปอย่าช้า
            พระยามารีศได้ยินทศกัณฐ์ออกนามพระรามดังนั้นก็ตกใจ   ดังหนึ่งพระยามัจจุราชมาตัดหัวด้วยจักร   สนองพระบัญชาว่า   ขอทศกัณฐ์จงเมตตา   อันองค์พระรามนั้นคือพระนารายณ์อวตารมาปรากฎพระยศใหญ่ยิ่งนัก   เมื่อพระอนุชาทั้งสามไปต่อสู้ด้วยก็ตายหมด   แม้แม่ตนก็ตายด้วยฤทธีของพระราม   ส่วนตนเองก็แทบเอาชีวิตไม่รอด   ทศกัณฐ์ก็ทราบดีอยู่แล้ว   ครั้งนี้จะให้กลับไปอีกก็เท่ากับให้ไปตาย
            ทศกัณฐ์ได้ยินมารีศว่าดังนั้นก็โกรธราวกับใครเอาตรีมาแทงหู   ลุกขึ้นจากบัลลังก์อาสน์กระทืบบาทตวาดก้องดังฟ้าผ่าว่า   เจ้ามารีศมากลัวแต่เพียงชีป่า   แกล้งสรรเสริญมนุษย์ว่าเป็นนารายณ์อวตาร   พวกญาติวงศ์ตายไม่เป็นห่วงเห็นแต่ชีวิตตนเท่านั้น   เสียแรงนับถือว่าเป็นน้า   จะพูดจริงสักนิดก็หาไม่   ถึงมันจะมีฤทธิ์สักแค่ไหน   มันจะข้ามมหาสมุทรมาได้เมื่อไร
            มารีศได้ฟังทศกัณฐ์พูดก็พนมมือไหว้แล้วว่า   อันญาติวงศ์พงศาที่มอดม้วยไปหาใช่ว่าไม่แค้นก็หาไม่   แต่คิดว่ากระทำไปก็จะมีภัยมาถึงทศกัณฐ์   เพราะทศกัณฐ์ก็เป็นใหญ่โตมหาศาลมีสนมบริวารมากมาย   จะไปต้องการนางสีดามาทำไมให้มาเกิดความเดือดร้อนแก่วงศ์ยักษ์ในภายภาคหน้า   ทศกัณฐ์ก็มีสติปัญญาจงตรึกตรองให้ชอบธรรม
           ทศกัณฐ์ได้ฟังมารีศแนะนำก็ยิ่งโกรธมากขึ้น   กระทืบบาทราวกับปราสาทจะพัง   แล้วตวาดออกไปว่า   ไอ้มารีศจัญไร  ถึงจะเกิดศึกใหญ่ก็ไม่กลัว   ถ้าแม้ว่ามารีศไม่ไปตามสั่งจะฆ่าให้ตาย   ทั้งลูกเมียโคตรวงศ์พงศาด้วย
           มารีศได้ยินดังนั้นก็หน้าซีดตัวสั่นไม่สมประดี   ถ้าไม่ไปก็ต้องตายทั้งโคตร   ถ้าไปตายแต่เพียงผู้เดียว   จำจะต้องไปตามสั่งเพื่อรักษรชีวิตลูกเมียและญาติวงศ์   ไปตามกรรมเก่า   คิดแล้วก็น้อมเกล้าประณตบทบงสุ์แล้วทูลว่า   ซึ่งตนทัดทานครั้งนี้หาใช่ว่าจะกลัวตาย   หากแต่ภักดีต่อทศกัณฐ์   เมื่อทศกัณฐ์ไม่เห็นด้วยก็ยินดีสนองพระราชบัญชา   หากตนตายไปก็โปรดกรุณาชุบเลี้ยงลูกเมียด้วย
           ทศกัณฐ์ได้ยินมารีศอาสาก็เหมือนได้น้ำทิพย์มาอาบ   แล้วกล่าวอย่างนุ่มนวลว่า
                                                                    "ดูก่อนมารีศใจหาญ
                             ตัวท่านก็ปรีชาชาญ             อันจะวายปราณนั้นผิดไป
                             แม้ว่าทำการสำเร็จ             ยศศักดิ์บำเหน็จจะแทนให้
                            ทั้งบุตรภรรยาอย่าอาลัย       จะเลี้ยงไว้ให้สุขสวัสดีฯ"

| หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป | บน |