| หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป |
ทศกัณฐ์ปลอบนางสำมนักขา

           วันหนึ่งทศกัณฐ์กับพระมเหสีสนมกรมนางออกไปประพาส   ส่วนทางเมืองให้ชิวหาผู้เขยเฝ้ารักษาเมืองเป็นเวลาเจ็ดวัน   ฝ่ายชิวหาตั้งแต่ได้รับมอบหมายให้รักษาเมืองก็ไม่ประมาทลำบากตรากตรำ   เที่ยวตรวจตรารอบราชนิเวศน์เจ็ดวันเจ็ดคืนไม่หยุดหย่อน   ไม่ยอมนอน   ในที่สุดค่ำของวันที่เจ็ดทนง่วงไม่ไหว   ชิวหาจึงเนรมิตรตัวเท่าบรมพรหม   แลบลิ้นปิดกรุงลงกาไว้ทั้งหมด   แล้วก็หลับสนิทไป
           ทศกัณฐ์กลับมามองไม่เห็นกรุงลงกา   ในที่สุดก็แกว่งจักรสุรการต์ขว้างไปตัดเอาลิ้นชิวหาขาดกระเด็นตายทันที
           ฝ่ายสำมนักขาแจ้งว่าผัวถูกจักรของพี่ชายตายก็ตกใจตัวั่นตีอกชกหัววุ่นวาย   วิ่งมากอดบาทสามีคร่ำครวญร่ำไห้   ไม่เป็นสมประดี   เมื่อฟื้นขึ้นก็เข้าไปต่อว่าทศกัณฐ์
           ทศกัณฐ์เห็นน้องสาวโกรธ   ด้วยความรักเสียดายน้องเขยเงยหน้าขึ้นแล้วร้องไห้   ลุกขึ้นจากแท่นแก้วออกไปรับนางสำมนักขา   เดินจูงมือมานั่งบนพระแท่น   แล้วพูดรับขวัญว่า
                     "................................                เจ้าร่วมวิญญาณอย่าโกรธา
                             อันผัวขององค์อรไท             ซึ่งบรรลัยสิ้นชีพสังขาร์
                             พี่รักดั่งดวงนัยนา                 โทษาสิ่งใดก็ไม่มี
                     ทั้งนี้ผลกรรมมาจำผลาญ              บันดาลดลใจยักษี
                     รักษาเมืองหรือทำเช่นนี้                คิดว่าไพรีมาชิงชัย
                     แต่ร้องเรียกวุ่นวายเป็นหลายหน     ใครจะขานสักคนก็หาไม่
                     สำคัญว่าเสียกรุงไกร                     ขัดใจจึ่งขว้างจักรมา
                 หวังว่าจะล้างปัจจามิตร                     ให้สิ้นชีวิตสังขาร์
                 มิรู้เป็นองค์อนุชา                              ว่าพลางโศการ่ำไร"

| หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป | บน |