| หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป |
ขู่ขอบุษบกแก้วจากกุเปรัน (พี่ชาย)

           กล่าวถึงกุเปรันพี่ชายทศกัณฐ์   ตั้งแต่มาอยู่เมืองกาฬจักรก็ขี่บุษบกไปเฝ้าพระอิศวรเสมอ   วันหนึ่งหลังจากเฝ้าพระอิศวรแล้วกุเปรันก็มาหยุดชมนกชมไม้ที่เชิงเขาไกรลาสเพลินอยู่
           ฝ่ายทศกัณฐ์ตั้งแต่ถอดดวงใจได้แล้ว   ก็มีใจกำเริบอหังการ์ไม่กลัวใครเพราะคิดว่าถึงใครจะทำอย่างไรก็ไม่ตาย   วันหนึ่งนึกไปถึงกุเปรันพี่ชายซึ่งพระบิดาพระราชทานบุษบกให้   บุษบกอันนี้ที่แท้แล้วหาคู่ควรกับกุเปรันไม่   มันคู่ควรกับตนมากกว่า   เมื่อบิดาสิ้นแล้วไม่มีใครว่ากล่าวก็คิดว่าจะว่ากล่าวขอคืนบุษบกเอาจากพี่ชายเอง   ถ้าไม่ให้ก็คงจะเห็นดีกัน
           คิดแล้วทศกัณฐ์ก็ทรงเครื่องพิชัยสงครามยี่สิบมือถืออาวุธพร้อมสรรพเหาะข้ามสมุทรขึ้นเมฆไปทันที   พอมาถึงเขาไกรลาสมองเห็นกุเปรันยืนชมนกชมไม้อยู่   ไม่รอช้าร้องประกาศไปว่า
           "ดูก่อนกุเปรัน   ผู้ครองกาฬจักรกรุงใหญ่   อันบุษบกแก้วที่พระบิดาให้นั้น   บัดนี้พระบิดาทางมอบราชฐานให้เราครอบครองแล้ว   ท่านจงรีบส่งบุษบกมาให้เราเดี๋ยวนี้   มิฉะนั้นจะฆ่าเสียให้ตาย"
           ฝ่ายกุเปรันได้ฟังทศกัณฐ์ผู้น้องพูดดังนั้น   ก็โกรธกริ้วเดือดดาลพูดให้เหตุว่า   บรรดาทรัพย์สมบัติที่พระบิดาแบ่งสรรให้ทุกคนโดยถ้วนทั่วกัน   ตนเองได้บุษบก   ส่วนทศกัณฐ์ได้ครองกรุงลงกา   ก็น่าจะพอใจแล้วยังมาอวดอ้างอหังการ์ดูหมิ่นผู้ใหญ่   ตนก็มีฤทธิไกรหากลัวทศกัณฐ์ไม่
           ทศกัณฐ์ได้ฟังก็โกรธดังไฟกาลร้องว่า   "เหวยกุเปรัน   วันนี้มึงต้องตาย"   แล้วทั้งคู่ก็ต่อสู้กัน   กุเปรันสู้ไม่ได้ถูกฟันด้วยอาวุธเลือดโทรมกาย   จึงหนีทิ้งบุษบกไว้ตรงนั้น
           ทศกัณฐ์เห็นพี่ชายหนีแทนที่จะเอาบุษบกไป   กลับวิ่งไล่ตามไปจะฆ่าเสีย   กุเปรันหนีเรื่อยมาจนกระทั่งถึงที่พระอิศวรประทับ   ร้องขอให้พระอิศวรช่วย   ขณะนั้นพระอิศวรประทับหลับเนตรอยู่   พอได้ยินเสียงร้องให้ช่วยก็ลืมพระเนตรเห็นทศกัณฐ์กำลังไล่กุเปรันโดยมิได้เกรงกลัวเช่นนั้น   ก็ทรงพระพิโรธถอดงาช้างขว้างไป   งาช้างนั้นปักเข้ากลางอกทศกัณฐ์   แล้วสาปด้วยวาจาสิทธิ์ว่า   ให้งานั้นติดอยู่กับอกทศกัณฐ์ต่อถึงวันตายนั้นแหละ   งาค่อยหลุดจากตัว
           ทศกัณฐ์โดนงาช้างปักอกเจ็บปวดแทบจะสิ้นชีวิต   รีบหนีออกจากที่นั่นยี่สิบมือจับงาช้างกระชากฉุดอย่างไรก็ไม่หลุด   อย่างไรๆ ก็ไม่หลุด   เห็นว่าไม่หลุดแน่แล้วก็ขึ้นบุษบกกลับกรุงลงกา

| หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป | บน |