| หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป |
ตอบโต้กับอรชุน    แล้วรบกัน

           ทศกัณฐ์ดีใจยิ่งนัก   ตั้งใจเล่าเรียนวิชาความรู้โดยมิได้เกียจคร้าน   เวลาว่างก็ปรนนิบัตินวดเฟ้นพระฤๅษีกระทั่งมีความสามารถมาก    วันหนึ่งเป็นเวลาว่างก็ลาพระอาจารย์ไปเที่ยวป่าเรื่อยเฉื่อย   มาจนถึงสวนแห่งหนึ่งซึ่งเป็นสวนของ;พระอรชุน   ทศกัณฐ์เห็นมีผลหมากรากไม้ก็เด็ดดมชมกลิ่นกินโดยมิหวั่นเกรงอันใดเป็นที่สำราญอยู่   ฝ่ายพระอรชุนผู้เป็นเจ้าของสวนซึ่งมีวิมานอยู่ที่ยอดเขาจักวาลมาเที่ยวสวนของตนทุกเจ็ดวัน   วันนั้นก็มาเที่ยวเช่นเคย   พอโผล่เข้าไปในสวนเห็นต้นไม้มีกิ่งหักมีดอกผลร่วงหล่นเป็นที่ประหลาดกว่าทุกวันก็รู้ว่าต้องมีใครบุกเข้ามาในสวนแน่จึงรีบเข้าไป   เห็นยักษ์สิบหน้าดูท่าทางขบขัน   อรชุนจึงร้องถามไปว่า   เจ้ายักษ์ประหลาดตนนี้มีชื่อว่าอะไร   เผ่าพงศ์วงศ์วานอยู่ที่ไหน   เหตุใดจึงบังอาจมาหักกิ่งไม้ผลไม้ในสวนของตน   ไม่กลัวตายหรือ
           ทศกัณฐ์ได้ฟังก็โกรธตวาดไปว่า   อรชุนเป็นใครจึงมาเจรจาหยาบใหญ่เช่นนี้   ตนมีนามว่าทศกัณฐ์   เป็นโอรสท้าวลัสเตียนผู้เป็นใหญ่ครองพระนครลงกา   มีพระโคบุตรเป็นอาจารย์   ตนมาเที่ยวชมสวนคิดว่าเป็นไพรพนาลีไม่รู้ว่ามีเจ้าของ   อรชุนอย่ามาอวดศักดาเมื่อบังอาจมาสู้กับราชสีห์   ตัวอรชุนเอ็งนั่นแหละน่าตาย
           พระอรชุนได้ยินก็โกรธดั่งไปกัลป์   ประกาศไปว่าตนชื่ออรชุน   แล้วก็แกว่งศรไล่ตีทศกัณฐ์   ทั้งสองต่อสู้กันมิได้หวาดหวั่น   พระอรชุนชักศรขึ้นยิงไปศรนั้นก็กลายเป็นพญานาคกระหวัดรัดร่างทศกัณฐ์มัดเสียแน่น   ทศกัณฐ์จะดิ้นอย่างไรก็ไม่หลุด
           พระฤๅษีโคบุตรต้องมาขอร้องพระอรชุนแก้มัดให้แก้มัดปล่อยทศกัณฐ์ไป

| หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป | บน |