: : : ยุคของวรรณคดีไทย : : :


        การแบ่งสมัยของวรรณคดีมีอยู่หลายแบบ   แต่ลงรอยกันโดยถือเอาเมืองหลวงเป็นจุดศูนย์กลาง   การแบ่งสมัยจึงเป็นดังนี้
 
สมัยสุโขทัย

สมัยสุโขทัย  เริ่มตั้งแต่รัชกาลของพ่อขุนรามคำแหง
จนถึงรัชกาลของพระมหาธรรมราชาที่ ๔
ประมาณปี พ.ศ.๑๘๐๐ - ๑๙๘๑

 

สมัยกรุงศรีอยุธยา

สมัยอยุธยา เริ่มตั้งแต่รัชสมัยสมเด็จพระรามาธิบดีที่ ๑ (อู่ทอง)
จนถึงรัชกาลพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ   แบ่งเป็น ๓ ตอน

 ยุคกรุงศรีอยุธยาตอนต้น  (พ.ศ.๑๘๙๓ - ๒๑๗๑)
      ตั้งแต่สมัยพระเจ้าอู่ทอง จนถึงสมัยสมเด็จรามาธิบดีที่ ๒

 ยุคกรุงศรีอยุธยาตอนกลาง  (พ.ศ.๒๑๖๓ - ๒๒๓๑)
      ตั้งแต่สมัยพระเจ้าทรงธรรม
      จนถึงสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช

 ยุคกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย  (พ.ศ.๒๒๗๕ - ๒๓๑๐)
      ตั้งแต่สมัยพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ  ถึงเสียกรุงครั้งที่ ๒

 

สมัยธนบุรี

เป็นระยะเวลาสั้นๆ เพียง ๑๕ ปี
บ้านเมืองเป็นระยะกู้อิสรภาพ วรรณคดีย่อมทรุดโทรมไปตามสภาพการณ์
แต่พระเจ้ากรุงธนบุรี  ก็ได้มีการเริ่มแต่งหนังสือขึ้นใหม่  ในระหว่างการฟื้นตัว
จนมีผู้กล่าวว่า "คนไทยรบพม่าไป แต่งรามเกียรติ์ไป"

 

สมัยกรุงรัตนโกสินทร์  

 รัตนโกสินทร์ตอนต้น  (พ.ศ.๒๓๒๕ - ๒๔๑๑)
      ตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯ
      จนถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าฯ
      อันเป็นสมัยที่วรรณคดียังมีลักษณะเดิม  ไม่เปลี่ยนแปลง

 สมัยรับอิทธิพลตะวันตก  ตั้งแต่ พ.ศ.๒๔๑๑ ถึงปัจจุบัน